podróże

czwartek, 20 listopada 2014

Na dworze szaro, zimno i ponuro, na dodatek pojawiły się dziś pierwsze opady śniegu :( A ja na przekór tej smutnej pogodzie wspominam piękną, kolorową jesień.

Zapraszam do obejrzenia kilku zdjęć wykonanych w połowie października w Arboretum w Rogowie. Ależ było wtedy ciepło i kolorowo! :)

Rozpoczynam w ten sposób nową kategorię wpisów na blogu. Od dziś co jakiś czas będą się pojawiać fotki z różnych miejsc, które lubimy odwiedzać z moim partnerem życiowym :)

©FanFerrari

Więcej zdjęć można obejrzeć tutaj.

Tagi: podróże
19:18, weisse_taube , podróże
Link Dodaj komentarz »
niedziela, 27 maja 2012

Ponieważ w tym roku operacja oczu pochłonie wszystkie moje oszczędności i nigdzie na wakacje nie wyjadę, uznałam za dobry pomysł przypomnienie sobie i przy okazji podzielenie się z Wami wrażeniami z moich ostatnich wojaży. Obiecałam fotorelację i – mocno spóźniona – ale jest :-)

Uwaga: aby przyspieszyć ładownie strony wstawiłam miniatury zdjęć. Jeśli ktoś jest zainteresowany nimi bliżej może kliknąć na fotkę prawym przyciskiem myszy i wybrać opcję 'pokaż obrazek'. Zostanie ono wtedy wyświetlone w większej rozdzielczości.

Na pierwszy ogień pójdzie stolica Finlandii, którą miałam przyjemność odwiedzić zeszłego lata. Niestety była to niezwykle krótka przyjemność, bo zawitaliśmy tam zaledwie na kilka godzin, więc o porządnym zwiedzaniu nie było mowy. Nie lubię takiego szybkiego i pobieżnego ‘zaliczania’ co ważniejszych zabytków, bezmyślnego pędzenia od pomnika do pomnika. Drażni mnie niemożność zatrzymania się na dłużej przy danym zabytku, by móc zamyślić się na chwilę i spróbować  zrozumieć jego znaczenie dla danej kultury. Dlatego też Helsinki praktycznie nie miały szans zrobić na mnie szczególnego wrażenia, nie mniej jednak chciałabym kiedyś móc powrócić do Finlandii tym razem na dłużej i spokojnie poznać jej stolicę, bo historia Helsinek, mimo iż krótka, to wzbudziła moje zaciekawienie.

Helsinki, nazywane Białym Miastem Północy jest stosunkowo młodym miastem w porównaniu do innych europejskich stolic. Zostało założone w 1550r. przez szwedzkiego króla Gustawa I Wazę jako konkurencyjny port dla hanzeatyckiego Rewelu (obecnie Tallin). Prawa miejskie Helsingfors – bo tak brzmiała pierwotna szwedzka nazwa przyszłej stolicy Finlandii – otrzymał w roku 1584.

Największy rozkwit Helsinek i Finlandii w ogóle przypadł na okres okupacji rosyjskiej. Pod panowaniem szwedzkim Finlandia uważana była za jedną z najbiedniejszych dzielnic, będąc częścią Rosji stała się jedną z najbogatszych i najbardziej rozwiniętych. Aneksję Finlandii car Aleksander I ogłosił 28.03.1808r.  a w grudniu wydał dekret o utworzeniu odrębnego Wielkiego Księstwa Fińskiego i nadał ludności fińskiej szereg swobód, którymi nie mogli się cieszyć pod panowaniem szwedzkim. To właśnie wtedy zaczęła powoli rodzić się świadomość narodowa Finów, nawet sam car Aleksander jako pierwszy w historii użył określenia „naród fiński”.

Pomysłodawcą przeniesienia stolicy z Turku do Helsinek był Gustaw Mauritz Armfeld, były współpracownik szwedzkiego króla Gustawa III, który wysunął mocne argumenty w postaci obecnej w Helsinkach potężnej warowni Sveaborg, umożliwiającej obronę, bliskości morza ułatwiającej komunikację z Petersburgiem a nawet dostrzegł korzyści płynące z wielkiego pożaru miasta w listopadzie 1808r., który umożliwił odbudowę miasta zgodnie ze stołecznymi funkcjami, jakie miało ono pełnić. Specjalny ukaz o przeniesieniu stolicy z Turku do Helsinek został podpisany przez cara 08.04.1812r. Aleksander I powierzył kierowanie odbudową miasta niemieckiemu architektowi Carlowi Ludwigowi Engelowi, który znając upodobania cara nadał nowym budowlom monumentalny charakter, typowy dla ówczesnej stolicy Rosji czyli Petersburga. Ukształtowaniem planu Śródmieścia zajął się Johan Albert Ehrenström. Odbudowa zniszczonego w pożarze miasta trwała do roku 1850 a jej efektem było stworzenie zabudowań o jednolitym, klasycystycznym charakterze.

Zwiedzanie zaczęliśmy od placu przy dworcu kolejowym, w pobliżu którego znajduje się Fiński Teatr Narodowy (Suomen Karsallisteatteri). Gmach został wybudowany w 1902r. według projektu Onniego Tarjanne w stylu inspirowanym secesją. Przed gmachem teatru znajduje się pomnik jednego z najwybitniejszych przedstawicieli literatury fińskiej, dramaturga i nowelisty Aleksisa Kivena, wyrzeźbiony w latach 1930-1939 przez Wäinö Aaltonen.

Stamtąd trafiliśmy do serca Helsinek czyli jednego z dwóch głównych placów w centrum miasta – placu senackiego (Senaatintori). To właśnie w tym miejscu, pod patronatem Aleksandra I powstała nowa, odbudowana po wielkim pożarze stolica Wielkiego Księstwa Fińskiego. Pod czujnym okiem zatrudnionych do tego przedsięwzięcia architektów, Carla Ludwiga Engela i Johana Alberta Ehrenströma, powstała tutaj większość reprezentacyjnych budowli mieszczących najważniejsze instytucje państwowe.

Największą uwagę przykuwa okazały biały kościół z zielonymi kopułami czyli Wielki Kościół Św. Mikołaja (opiekun handlu i żeglugi morskiej, patron Finlandii), w skrócie zwany po prostu katedrą luterańską (Tuomiokirkko). Budowla zdecydowanie robi wrażenie, zresztą nie ma się co dziwić, gdyż jej lokalizacja na szczycie wzniesienia zapewnia jej doskonałą widoczność z wielu punktów widokowych. Powstanie katedry  trwało długie lata, Engel pracował nad jej projektem od 1818r aż do swojej śmierci w 1840r. Budowę rozpoczęto 25.czerwca 1830r. i trwała ona 22 lata. Do katedry prowadzą ogromne schody, na których lubią odpoczywać mieszkańcy Helsinek a także turyści. Figury na dachu przedstawiają dwunastu apostołów. Niestety nie było nam dane obejrzeć kościół od środka, gdyż akurat był on tego dnia zamknięty ze względu na przygotowania do jakiejś uroczystości.

Przed katedrą stoi pomnik cara Aleksandra II (trzeciego z pięciu carów Rosji noszących jednocześnie tytuł wielkich książąt Finlandii), wzniesiony w 1894r. U stóp cara, z czterech stron świata usytuowane są postaci symbolizujące prawo, pokój, światło i pracę. Monarcha zjednał sobie sympatię Finów dekretem, w którym zrównał w prawach język szwedzki z fińskim. Autorem pomnika był Walter Runeberg, syn słynnego Johana Ludwiga Runeberga – autora hymnu narodowego.

Ciekawy jest stosunek Finów do byłych imperatorów rosyjskich. Zazwyczaj pamięć o okupantach czy zaborcach nie jest szczególnie pielęgnowana, narody uciśnione mają złe skojarzenia z byłym agresorem (jak w Polsce np. z Niemcami czy Rosją) a Finowie zdają się być wdzięczni rosyjskim zwierzchnikom za ich ówczesne – jak na tamte czasy wyjątkowo demokratyczne – eksperymenty na ich ziemi.

Po lewej stronie pomnika cara stoi zaprojektowany przez Engela żółty budynek senatu, od którego wzięła się nazwa placu. W 1918r. po uzyskaniu niepodległości przemianowano go na Pałac Rady Państwa – Valtioneuvosto. Budowa, rozpoczęta w 1822r trwała blisko 80 lat. Znajdujący się na fasadzie zegar, wykonany przez XIX-iecznego rzemieślnika Jaako Juhonpoika Könniego jest najstarszym wciąż działającym publicznym zegarem w kraju.

Drugi z placów, przy którym tętni życie Helsinek to Kauppatori czyli plac targowy. Jest on położony tuż nad przystanią, skąd można popłynąć na pobliskie wysepki lub znacznie dalej – do Szwecji czy Estonii. Plac ten ukształtował się już w XVIII w.,a więc jeszcze przed architektonicznymi planami Engela i Ehrenströma i pełnił funkcję targowiska, na którym sprzedawano świeże ryby wprost z powracających z połowu łodzi.

Na północnym krańcu Kauppatori znajduje się fontanna z nagą nimfą, zwana Havis Amanda. Mieszkańcy Helsinek pieszczotliwie nazywają ją Mantą, jest to jeden z głównych punktów ich spotkań. Fontanna powstała w 1908r. według projektu Ville Vallgrena, który zainspirował się niemiecką baśnią pt. „Hermann i Amanda”. Ponoć ci, których boli brak związku pięknej Manty z fińską tradycją twierdzą, że nimfa symbolizuje wynurzenie się Helsinek z wód Zatoki Fińskiej. 01. maja podczas hucznie obchodzonego tu święta wiosny Amanda prezentuje się w białej czapce studenckiej symbolizującej młodość.

Jasnoniebieski budynek z tyłu fontanny to Kaupungintalo czyli ratusz miejski, wzniesiony w 1814r. Od 1827r. mieścił się tu najważniejszy hotel Seurahuone, przeznacny dla 1200 gości. Adaptację gmachu do dzisiejszych funkcji podjęto w 1895r i trwała ona do 1931r.

Na zdjęciach widać także kościół z brązowej cegły z zielonymi dachami – to prawosławna katedra pw. Zaśnięcia Matki Boskiej , bliżej znana jako sobór Uspienski (Uspenskin katedraali). Świątynię, zaprojektowaną przez Aleksieja Gornostajewa zaczęto budować w 1862r dla podkreślenia rosyjskich wpływów w Finlandii po wojnie krymskiej. 

Za plecami Amandy zaczyna się Esplanada, szeroka aleja wraz z parkiem. Jej pomysłodawcą był J.A.Ehrenström, który chciał połączyć w ten sposób centrum z mającymi powstać niedługo nowymi dzielnicami. Po północnej stronie Esplanady wybudowano kamienice mieszkalne z licznymi sklepami i restauracjami, zaś południową cześć zajmują różnorakie instytucje.

Część parkowa została zaprojektowana przez Szweda Svantego Olssona, dla którego inspiracją były ogrody szwedzkich rezydencji arystokratycznych. W centrum zielonego skweru stoi powstały w 1882r. pomnik Johana Ludwiga Runeberga, twórcy hymnu narodowego Finlandii.

W pobliżu dwa inne pomniki upamiętniają pisarza Zachariasa Topeliusa oraz poetę Eino Leino.

 

W jednej z najzamożniejszych dzielnic Helsinek, Töölö, mieści się niezwykły skalny kościół – Temppeliaukion kirkko otoczony ze wszystkich stron wieńcem kamienic (zdjęcie z sieci). Jest to współczesna budowla, zaprojektowana przez braci Timo i Tuomo Suomalainenów i wybudowana pod koniec lat 60-tych XX wieku, choć pierwotny pomysł kościoła wśród skał pochodził już z lat 30-tych.

Do budowy kościoła wykorzystano naturalną skałę którą wydrążono od środka tworząc okrąg o średnicy 24 metrów. Świątynia może pomieścić 940 wiernych.

Kościół słynie nie tylko z niezwykłego (zewnętrznego) wyglądu ale i z niesamowitej akustyki, o czym mogliśmy przekonać się na własne… uszy. Akurat podczas naszej wizyty odbywał się tam kameralny koncert fortepianowy. Dźwięk roznosił się po całym kościele z niebywałą siłą i czystością.

Inną atrakcją dzielnicy Töölö jest Muzeum Historii Naturalnej (Luonnontieteellinen museo), strzeżone przez dumnego łosia. Podczas naszego pobytu w Helsinkach można było odwiedzić wystawę czasową „Afrykańskie skarby”, na którą zapraszały wygrzewające się na balkonie żyrafy ;-)

Przy największej ulicy Helsinek Mannerheimmintie, upamiętniającej marszałka Mannerheima i mającej przypominać o zwycięstwie nad bolszewikami dążącymi do przejęcia władzy nad Finlandią usytuowany jest pomnik Trzech Kowali (Kolmen sepän patsas). Ufundował go w 1932r prezydent Izby Przemysłowej Julius Tallberg.

Jednak to pomnik marszałka jest główną atrakcją tej ulicy. Pomysł upamiętnienia zasług Mannerheima dla Finlandii powstał już w1930r. a więc jeszcze za życia bohatera ale do jego realizacji przystąpiono dopiero w 1951r. Konkurs na projekt wygrał Aimo Tukainen, który zaproponował klasyczny konny pomnik z brązu. Uroczyste odsłonięcie nastąpiło w 1960r.


W pobliżu pomnika Mannerheima znajduje się Eduskuntalo czyli siedziba fińskiego parlamentu (eduskunty). Monumentalny gmach jest dziełem Johana Sigfrida Sirena. 200-osobowa izba obraduje w każdy wtorek i piątek.

A poniżej fiński prezydent w latach 1937-1940 -  Kyösti Kallio.

W tym miejscu skończył się nasz spacer po stolicy Finlandii. Mam nadzieję, że kiedyś uda mi się tu powrócić i zwiedzić miasto dokładniej i bez pośpiechu :-)


Tagi: podróże
14:30, weisse_taube , podróże
Link Komentarze (2) »
| < Wrzesień 2017 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30  
Tagi
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...